Wijs worden

Wees voor het positieve en niet tegen het negatieve. Als je voor het positieve bent zal er even goed ook negativiteit zijn, maar dat zal dan de schade en schande zijn waarmee je wijs wordt. Ik wens je veel wijsheid toe!

Zonder autonomie geen samenwerking, zonder samenwerking geen autonomie

Let\'s welcome every fresh new crises, in stead of evading it - Fritz Kunkel

Going forth, going forth, to adventuring bold - There is more ahead than has ever been told!

Wie niet in wonderen gelooft, is geen realist - David Ben-Goerion

 

Eindeloos Bewustzijn

eindeloos-bewustzijn-coverEindeloos Bewustzijn is een boek van Pim van Lommel. Ik kreeg dit boek in 2007 van een van mijn koorleden, die ik geholpen had met de productie van zijn eigen CD. Ik ben hem er nog steeds heel dankbaar voor! Voor mij was dit een verbazingwekkend boek. Ik voelde het als het ontwaken van een diep verborgen weten. Veel puzzelstukjes vielen op hun plaats. Van Lommels overtuigende betoog was een onderstreping, verdieping en verrijking van mijn opvattingen over de Geest en de Ziel (zie Schema DE ZIEL) en het wezen van de ondeelbare eenheid die het individu is: Geest, Ziel en Lichaam.

Van Lommels concept van het non lokaal bewustzijn ofwel het Eindeloos Bewustzijn, komt vrijwel geheel overeen met Künkels opvatting over de hemel en de Schepper, de magneet van oneindige wijsheid die voorbij ruimte en tijd is. Je zou het non-lokaal bewustzijn daarom m.i. ook Eeuwig bewustzijn kunnen noemen omdat het verwijst naar tijd, terwijl het ‘eindeloos’van Van Lommel verwijst naar het begrip ruimte. Het gaat om een vorm van bewustzijn die ruimte noch tijd kent.

Van Lommels concept wordt ondersteund door honderden Bijna Dood Ervaringen (BDE’s) en geeft ons een voor mij zeer geloofwaardig beeld van de hemel. Dat beeld neemt de angst voor de dood weg en daarmee – zoals ik Van Lommel tijdens een televisieoptreden hoorde zeggen – de angst voor het leven. Het laat zien dat we in ons diepste wezen onsterfelijk zijn. Onze ziel was er altijd al en zal ook altijd blijven. De website van Van Lommel bevat documentaires over gewone mensen zoals u en ik, die beschrijven wat ze hebben meegemaakt toen ze een BDE hadden. Lees hier ook het boeiende interview dat van Lommel gaf aan het blad Ode. Het is me door Van Lommel ook gelukt reïncarnatie een plaats in mijn paradigma te geven.

We zijn hier op aarde om onze ziel op een hoger bewustzijnsniveau (Siepel) te brengen. De aarde is onze materiële leerschool, die bestaat in een andere dimensie, een dimensie van ruimte en tijd. We moeten er hard werken om mee te helpen de Schepping te voltrekken en zo te kunnen ervaren wat het uitbundige leven inhoudt.

Zijn uiteenzetting over wat we hersendood noemen en het stervensproces, waar we nog maar zo weinig van begrijpen, heeft me intensief aan het denken gezet over euthanasie, abortus en niet in de laatste plaats over orgaandonatie. Het verhaal van de comateuze mevrouw aan de beademing die toen ze weer bij bewustzijn kwam vertelde dat ze het gesprek tussen haar man en de arts over haar levensbeëindiging letterlijk kon horen, zonder een teken van leven te kunnen geven, heeft me diep geraakt.

Heel herkenbaar is Van Lommel’s worsteling met de Wetenschap. Net als Jung (collectief onderbewuste) en Siepel (script van universele wijsheid) zie ik hem in een onoplosbare spagaat terecht komen: aan wie richt ik mijn boodschap, wie sta ik te woord? Moet ik de wetenschap overtuigen en/of juist de geïnteresseerde leek? Je zou eigenlijk twee boeken, twee informatiestromen moeten hebben voor de beide doelgroepen.

De wetenschappers zijn niet of nauwelijks geïnteresseerd in de verhalen van de mensen die het hebben meegemaakt en al helemaal niet in meer spirituele en/of religieuze ‘onderbouwingen’. Anderzijds moet de brug tussen materie en spirit zeker geslagen worden. Ik volg hier graag Albert Einstein die zei: ‘Science without religion is lame, religion without science is blind’. Wetenschap en religie hebben elkaar nodig. Dit wordt o.m. ook ondersteund door de Amerikaanse neurochirurg Eben Alexander, die een week lang in coma lag en al was opgegeven. Hij maakte een intense reis door de hemel.
Eben Alexander wordt hier 23 minuten lang geïnterviewd door Jacobine Geel (ondertiteld).

De geïnteresseerde leek daarentegen wordt afgeschrikt door deze wetenschappelijke discussie en het ermee samenhangende, intellectueel getinte taalgebruik. Voor hen zou het antwoord aan de wetenschap beter kunnen worden weggelaten, omdat het in hun beleving geschreven is in een voor hen niet of nauwelijks toegankelijke taal en redeneertrant. Het gaat hen veel meer om de aannemelijkheid, het vertrouwen dat er zoiets als een wonderbaarlijke, onbeschrijfelijke hemel bestaat.

Op bladzijde 308 van zijn boek laat Van Lommel de Indiase filosoof Swami Rama (1925-1996) aan het woord. Een prachtig citaat dat ik met hart en ziel omarm en dat het bovenstaande kort en krachtig samenvat:

‘Het is niet mogelijk door middel van intellectuele argumenten of discussies te begrijpen wat er na de dood bestaat. De absolute waarheid kan niet wetenschappelijk worden bewezen omdat deze niet kan worden waargenomen, geobjectiveerd, of aangetoond door onze zintuigen. Dat is de reden waarom wetenschappers niet tot harde conclusies kunnen komen over de onsterfelijkheid van de ziel en over het leven na dit leven, en niets hen ook tot een andere mening kan brengen. ‘[…]’ ‘De objectieve wereld is slechts de helft van het universum. Wat wij waarnemen met onze zintuigen is niet de complete wereld. De andere helft van het universum, die bestaat uit het bewustzijn met gedachten en gevoelens, kan niet met onze zintuiglijke waarneming van uiterlijke voorwerpen worden verklaard.’ ‘[…]’ ‘De ziel is niet geschapen. Zij is in wezen bewustzijn en zij is volmaakt. Na het zich losmaken uit het stoffelijk lichaam blijft alles verborgen aanwezig. De ziel blijft bestaan. Onze ziel blijft eeuwig volmaakt en wordt na de dood niet vernietigd of ontbonden. Leven en dood zijn niet meer dan verschillende namen voor hetzelfde feit; het zijn de twee kanten van een medaille.’ ‘[…]’ ‘De dood is niet angstwekkend, maar de angst voor de dood is angstwekkend. Het stervensproces op zich is niet pijnlijk; het is meer een verandering van omstandigheden. Gebrek aan voorbereiding en gehechtheid zijn de oorzaak van de pijn die tijdens het moment van sterven wordt ervaren. Men lijdt omdat men niet in staat is volledig los te laten.’

Bekijk ook dit filmpje van Tienke Klein waarin ze vertelt over haar BDE: